Jest to wzmacniacz o dość charakterystycznej topologii, którą można spotkać w Gryphon Tabu (choć bez pętli ujemnego sprzężenia), jego klonie, czyli NAD S-300 czy w którymś modelu Creek. Nie wiem kto był pierwszy, ale jest na tyle udana, że sam Rotel klepał przez całe lata kolejne modele oparte o tą właśnie koncepcję, zmieniając jedynie obudowy, dodając bajery, ewentualnie wprowadzając kosmetyczne zmiany.
Brzmi czytelnie, dynamicznie, nie ma w nim niczego, co by irytowało. Niektórzy narzekają na „krótki bas”, co w mojej ocenie przejawia się tym, że jest w punkt, precyzyjny, bez podkolorowania – świetnie się sprawdza w szybkich partiach.
Trafił w moje ręce martwy. No, dioda zasilania się świeciła. Tu mała porada serwisowa, bo zmarnowałem ponad pół godziny zastanawiając się o co mu chodzi. Otóż jeżeli chcecie sprawdzać punkty pracy, koniecznie muszą być zainstalowane bezpieczniki chroniące głośniki, gdyż sygnał pętli ujemnego sprzężenia jest brany za nimi, a nie przed. Bez nich wszystko, z oczywistych powodów, się rozjeżdża. Stopień mocy okazał się sprawny pod kątem stałoprądowym.
Po podaniu sinusoidy jeden kanał „charczał”. Szybka analiza paru punktów oscyloskopem wskazała na zgon wzmacniacza operacyjnego w sekcji preampu – OPA2604. Jakoś dziwnym trafem jest to kolejny raz, kiedy czy to osobiście, czy w internecie, to właśnie ten układ lubi sobie odejść w zaświaty. Jest od dawna nieprodukowany, nie dziwię się, więc trzeba było poszukać czegoś tej klasy, z wejściami j-fet i zdecydowanie lepiej dopracowanego. Padło na OP275 Analog Devices. Swoją drogą pamiętam jak kiedyś te układy kosztowały 2-3 USD, a dzisiaj blisko 10 w detalu, w miejscu pewnym pod względem oryginalności, a nie w Chinach.
A teraz, na pożegnanie, czas na fotki dla fanów wersji oryginalnej, niegrzebanej, nienaprawianej. Po kolei przełączniki direct i selektora. Oczywiście były już przez kogoś pryskane magicznymi preparatami. Bez rozebrania i chemicznego czyszczenia nie da rady, czas robi swoje.
Brak możliwości komentowania.